Voor vandaag stond een blog op de planning over plezier in je werk. In mijn beleving essentieel maar niet iedereen denkt er zo over. Ik vind het een interessant onderwerp.
Toch schuurt het. Hoe kun je bezig zijn met het concept ‘plezier’ als er 1500 km verderop hele steden weggevaagd worden.
Tegelijk is dat hypocriet: waar was ik bij al die oorlogen die geen invloed hadden op onze energieprijzen. De werkelijkheid is grijs.
Daarom, in plaats van mijn woorden, een gedicht van Richard Kemper dat ik doorgestuurd kreeg van Maartje.
Geniet van deze prachtige dag.
–
Dat moet
Mag je nog genieten
Van de volle zon
Als niet zo heel veel verder
Mensen levens achterlieten
Huizen, scholen, pleinen
Waar hun liefde ooit begon
–
Mag je kijken naar je kind
Die op pad gaat naar het strand
Een bijbaan wacht op hem
Als jongens net zo oud
Zich in dezelfde nacht
Vol overgave storten
In strijden voor hun land
–
Mag je camelia’s zien bloeien
Je verbazen hoe dat felle rood
Na dorre kou komt bovendrijven
Er is leven, er is leven na de dood
–
Mag je lachen om een koe
Die huppelt, hapt naar frisse lucht
Als kilometers verder
Kinderen huppelen
Op hun reddeloze vlucht
–
Mag je zingen over lente
Als mannen schreeuwen over haat
Mag je zoeken naar een kus
Als alles steen voor steen
Steeds kapotter gaat
–
Mag je nog genieten
Of sla je de plank mis
Als al het mooie verderop
Juist ver te zoeken is
–
Als midden in verdriet
Niets er nog toe doet
Dan mag genieten niet
Dan is het iets
Dat moet
–